دیدگاه گاردین درباره طرح‌های سبز کارگر: فقط نفت را متوقف کنید تا سیاره را نجات دهید | سرمقاله

اسir کایر استارمر در مورد ماموریت خود برای تبدیل بریتانیا به یک “ابرقدرت انرژی پاک” به طرز قابل تحسینی صریح بوده است. مسدود کردن میادین جدید نفت و گاز یک شرط ضروری برای تحقق این جاه طلبی است. رهبر حزب کارگر حتی در اوایل سال جاری به لانه شیر داووس رفت تا این پیام را به رهبران تجاری بدهد.

اما با قضاوت از سرفصل‌های چند روز گذشته، ممکن است فکر کنید که سر کیر هرگز کلمه‌ای در مورد برنامه‌هایش به زبان نیاورده است، ببخشید. یا اینکه حزب کارگر استدلال نکرده بود که یک برنامه سرمایه گذاری عمومی بزرگ برای سبز کردن اقتصاد مورد نیاز است. در عوض، مطبوعات محافظه کار گفتند که ایده های حزب کارگر “هدیه ای به پوتین” است. “سوال 28 میلیارد پوندی” را مطرح کرد. و نشانه مطمئنی از دلجویی اهداکنندگان دوستدار محیط زیست بود. چنین خوانش متعصبانه ای از خط مشی، نام بدی را به بنکم فرصت طلب می دهد.

سخت است که فکر نکنیم دلیل این همه هیاهو تصمیم قریب الوقوع در مورد بزرگترین میدان نفت و گاز توسعه نیافته دریای شمال، Rosebank است. ریشی سوناک با گفتن اینکه سرمایه گذاری نکردن در آن “بی معنی است” یک خط تقسیم سیاسی واضح با حزب کارگر ترسیم کرده است. با این حال این اقتصاد دیوانه است. Equinor، اکثر شرکت دولتی نروژی که پشت Rosebank قرار دارد، سال گذشته 62 میلیارد پوند درآمد داشت. اما فقط باید 350 میلیون پوند برای توسعه Rosebank اختصاص دهد، زیرا آقای Sunak 3.75 میلیارد پوند به این سرمایه گذاری یارانه پرداخت خواهد کرد. مشاغل ایجاد شده مربوط به یک صنعت در حال محو شدن هستند، نه آینده.

ده‌ها میدان فراساحلی دیگر برای تایید در چهار سال آینده وجود دارد. هیچ کدام نباید – با یا بدون کمک های دولتی – پیش برود، زیرا کربن استخراج شده به ویران کردن سیاره کمک می کند. این در مورد امنیت انرژی نیست. قیمت سوخت‌های فسیلی در بازارهای بین‌المللی تعیین می‌شود – و هر لوله‌ای که از فلات قاره بریتانیا وارد شود، کشور را از شوک‌های جهانی مصون نمی‌کند. به جای حمله به حزب کارگر، رئیس فعلی حزب محافظه کار، گرگ هندز، باید به خاطر داشته باشد که او این کار را انجام داده است. نقطه سال گذشته همچنین هیدروکربن‌های دریای شمال قرار گرفتن بریتانیا در بازارهای بی‌ثباتی را که دولت‌های نفتی و دیکتاتوری‌ها سعی در اعمال کنترل بر آن دارند، کاهش نمی‌دهد.

برنامه‌های اپوزیسیون بیشتر با مشاوران متخصص دولت در کمیته تغییرات اقلیمی هماهنگ است که سال گذشته گفتند: «بهترین راه برای کاهش قرار گرفتن بریتانیا در آینده در معرض این قیمت‌های نوسان، کاهش مصرف سوخت فسیلی در مسیر صفر خالص – بهبود است. بهره وری انرژی، تغییر به یک سیستم برق مبتنی بر انرژی های تجدید پذیر و استفاده نهایی برقی در حمل و نقل، صنعت و گرمایش. “طرح شکوفایی سبز” کارگر به تیز کردن نیاز دارد، نه دور ریختن. همانطور که اندیشکده Common Wealth نشان داده است، هر جنبه ای از سیستم انرژی بریتانیا خصوصی شده است، که منجر به قیمت های ساختاری بالاتر و عدم کنترل دولتی بر توسعه آن شده است. استفاده از پول عمومی برای تقویت یک رونق سرمایه گذاری خصوصی تضمین کننده یک گذار سبز نیست، چه رسد به یک گذار.

به همین دلیل است که حزب کارگر دوباره به راه حل های دولتی نگاه می کند. اپوزیسیون یک صندوق دارایی سبز مستقل 8 میلیارد پوندی را برنامه ریزی می کند که سهام عمومی را در سرمایه گذاری های پاک و همچنین ایجاد یک تولیدکننده انرژی تجدیدپذیر با مالکیت عمومی به نام Great British Energy به عهده می گیرد. هر دو سیاست صنعتی کنترل شده دموکراتیک را به جای یک سیاست طرفدار شرکت، مدیریت انتقال از سوخت های فسیلی می دانند. در حال حاضر شکافی بین ضروریات بوم شناختی و امکان سیاسی وجود دارد. سیاست‌های سر کیر تلاش می‌کنند تا این شکاف را پر کنند، در حالی که محافظه‌کاران صرفاً به اجازه دادن به هذیان‌ها برای پر کردن آن راضی هستند.

دیدگاهتان را بنویسید

Comment
Name*
Mail*
Website*